23 e 25 de abril: un libro e un caravel.

O Día Internacional do Libro, a Revolución dos Cravos. Mafalda, o Zeca. Tanto por ler, tanto por escoitar, tanto por aprender e facer...

LUZES, nova revista galega.

Levo tempo pensando en redactar unha entrada sobre a revista LUZES, pero, sempre que me poño a pensar en como facelo ou que dicir, teño a sensación de estar a facer un anuncio publicitario.

‘Luzes’ brilla en su estreno, titulaba El PAÍS o 13 de decembro de 2013 e  Praza Pública celebraba o  martes 7, xaneiro  de 2014 o nacemento desta revista.
Dirixida por Manuel Rivas e Xosé Manuel Pereiro, dous xornalistas con prestixio, credibilidade e experiencia, que conta coa colaboración de profesionais de peso. 
Na páxina web podemos ler o seu manifesto do que quero utilizar un parágrafo:

Pretendemos unha publicación que recolla a mellor tradición do xornalismo. Aquel que estabelece que as historias hai que contalas tal como foron e co alento que se precise, non como conveña ou onde caiban.

O que si vos podo asegurar, a quen non a vira é que é unha publicación preciosa, realmente fermosa.
E tamén que resulta doada de ler: é amena, variada e interesante. Por agora manteñen unha alta calidade nos artigos asinados por boas e bos profesionais e alternando unha gran variedade de temas.

Por se non fora abondo é unha revista galega, en galego e  de calidade; hai tan pouco do que botar man que non nos podemos permitir o luxo de deixar caer esta magnífica publicación.
Parabéns e boa sorte LUZES.


 

ELOS: REVISTA DE LITERATURA INFANTIL E XUVENIL

Nun contexto de Literatura Infantil e Xuvenil de tan alta calidade como o que temos en Galicia bótanse de menos análises académicas, reflexións teóricas de peso.

 

No ano 2006 a Dirección Xeral de Ordenación e Innovación Educativa da Consellería de Educación e Ordenación Universitaria, edita a GUÍA : EU LEO PORQUE ME PETA, dentro da campaña de lectura que tiña por lema HORA DE LER, con textos do colectivo Acatrotintas formado por Mayte Leis, Cristina Novoa, Magdalena de Rojas e Juana Vázquez. Nesta guía as autoras fan unha reflexión seria e ben fundamentada sobre o libro, a lectura e os contos; aportan tamén bibliografía, webgrafía e propostas de traballo.

 

En decembro de 2008 Isabel Mociño González publica no blogue Crítica literaria da Asociación de Escritoras/es en Lingua Galega o artigo: “Novos modos de análise. Investigación” sobre a presencia da LIX no ámbito da investigación académica, no que fai unha reflexión moi interesante sobre o tema:

"En canto á bibliografía significativa é aínda insuficiente, pois obsérvase que as obras canonizadoras por excelencia (historias literarias, dicionarios, antoloxías, etc.) son moi contadas".

Hoxe podemos atopar na rede espazos de moita calidade sobre literatura infantil e xuvenil, na maioría recóllense informacións sobre novas publicacións, reseñas e comentarios.

Necesitamos algo como El jardín secreto, un artigo de Ana Garralón para un monográfico sobre libros para a infancia na revista Letras Libres.

“Los niños rápidamente aprenden a distinguir el lenguaje coloquial del lenguaje literario. El libro es una realidad física, un delicado objeto lleno de promesas en cuyas páginas hay un jardín secreto".

Ana Garralón recupera a Bruno Bettelheim e o Psicoanálisis de los cuentos de hadas, para definir como a psique dos cativos se verá influída polos marabillosos mundos dos contos. E como, por medio dos contos populares, os pequenos aprenden a afrontar a súa evolución física, psíquica e intelectual e a incorporarse á sociedade.

 

Neste momento anúnciase o nacemento de ELOS, Revista de Literatura Infantil e Xuvenil, unha publicación científica de periodicidade anual editada polo Grupo de Investigación LITER21 da Facultade de Filoloxía. Departamento de Filoloxía Galega-Universidade de Santiago de Compostela. Espero con interese que a nova revista veña encher este baleiro.

A revista ofrécese en galego, castelán, portugués e inglés. Como o Catálogo de literatura infantil e xuvenil, editado pola Xunta de Galicia tamén en inglés. Por que non en catalán ou eusquera? É máis oficial ou máis próximo o inglés? Xa non digo o portugués que, aínda que extranxeiro, está xa no xerme da iniciativa na Asociación galego portuguesa de investigación en literatura infantil e xuvenil. 

A descrición

Unha presentación atractiva con pautas para axudar a facer textos descritivos.
Atopado en faccebook a través de Anxos Rial Vidal   e de  O Segrel Do Penedo

A descricion from marisadc2

Sistema educativo en Finlandia

Descubrín este documental a través do blogue ORIENTACIÓN CEE de Panxón,  no que buscaba información sobre a LOMCE. Tres cuestións chamaron especialmente a miña atención: equidade, confianza (responsabilidade) e  formación do profesorado. O documental detense na análise  deste último asunto.
Chama a atención o ambiente relaxado das aulas e o interés por aprender  do alumnado.

Máis premios para os centros educativos galegos.

Neste último mes,  novos premios en relación co ensino público e coas bibliotecas escolares de Galicia.   O PDI "ALINGUA SABE A PAN", da biblioteca do CEIP de Friáns-Teis, de Vigo, conqueriu o Premio Nacional de Educación para centros non universitariosna modalidade de Desenvolvementode Competencias de Lectoescritura e Audiovisuais. 

O proxecto  “m-TIC.Programando aplicaciones con APP INVENTOR”, do IES Sánchez Cantón, de Pontevedra, resultou premiado, na modalidade 'A : Proyectos de utilización de las TIC en la docencia', nos Premios Nacionales de Educación no ensino non universitaria para o ano 2013. O Premio correspóndese co uso das TIC como apoio á personalización da aprendizaxe en Educación Secundaria.

Ao CEIP de Louro, Muros, concedéuselle o PremioNacional de Alfabetización Audiovisual polo seu Proxecto sobre O Cine. O premio foi convocado polo Ministerio de Educación, Cultura e Deporte e premiábase un Centro por cada categoría.

Centros galegos premiados no I PREMIO NACIONAL DE INNOVACIÓN EDUCATIVA DE LA FUNDACIÓN GSD:
Modalidade 1:
1º premio: Doña Emilia en Femenino plural (ID 52). Centro: IES de Sabón (Arteixo, A Coruña)
3º premio: Barxas Emprende: Productora Audiovisual (ID 23). Centro: IES As Barxas (Moaña, Pontevedra)
Modalidade 2:
2º Premio: Encuentros multiculturales (ID 67). Centro: IES A Cachada- ONGD Contacto- Boiro (A Coruña).
Meción honorífica: Aumentando la Realidad. Estudio de las posibilidades didácticas de la realidad aumentada aplicada a la historia (ID 92). Centro: CEIP Ponte Dos Brozos- (Arteixo, A Coruña)

Parabéns para estes centros. E parabéns ao ensino público galego, vangarda da innovación no Estado. 

Bibliotecas Escolares.

Ás bibliotecas escolares e aos seus responsables:super heroes, sen dúbida. Este vídeo que me chegou a través de Maria Jose Vitorino e do grupo A BE e as Novas Tecnologias
Está moi ben. Haille que dar difusión a este tipo de mensaxes e máis se son en inglés que pares que teñan máis razón.
Lembremos, por outra parte, que na Fonsagrada e no IES Fontem Albei xa hai tempo que o teñen moi claro e que fixeron un vídeo sobre o tema,  algo máis realista, dentro da ironía.

Entre o día 22 de outubro e o 26 de novembro, celebraremos no CAFI de Santiago de Compostela o curso Biblioteca escolar. Educación documental II. Os proxectos documentais.

Presentaremos experiencias valiosas das nosas bibliotecas, contaremos con Rosa Piquín a través de videoconferencia e para titorizar a fase práctica na Aula Virtual e co profesor Francisco Campos Freire, membro do grupo de investigación Novosmedios, que falará sobre a Axenda Dixital Europea.

O prazo de inscrición en Fprofe remata o día 5 de outubro.

Sobre Calpurnia Tate e outras lecturas alternativas.

A evolución de Calpurnia Tate de Jacqueline Kelly, publicada pola editorial KALANDRAKA en Faktoría K De Libros, en tradución de Carlos Acevedo.

En Texas, 1899, Calpurnia Tate ten 11 anos, un avó roñón, un pai propietario de grandes cultivos de algodón, unha nai con pretensións e sete irmáns varóns.

Un libro con moita e boa publicidade e está moi ben que se publique en galego; é ameno e moi doado de ler.

Por outra parte, e na miña opinión, resulta manido, pueril, pretencioso e didactista. Alá vai!

Non aporta nada novo, os personaxes son estereotipos xa coñecidos.

Resulta pueril porque está escrito en primeira persoa, pero a voz que escoitamos é a dunha adulta que pretende ser unha nena; reivindicativa sen sair do politicamente correcto.

Pretencioso porque utiliza un texto A orixe das especies de Darwin para encabezar cada capítulo, sen que este encabezamento aporte sentido ao desenvolvemento da historia.

Didactista porque toca todos os temas de actualidade como un manual de valores, guía de correcta opinión e crítica constructiva.

E aínda así, lino dun tirón, gustoume (daquela maneira) e felicito á editorial por poñer á nosa disposición unha boa tradución nun tempo prudencial.

Pregúntome, iso sí, por que non existe ou non se actualiza a publicación doutras alternativas para min moito máis interesantes:

Para quen queira coñecer a vida común do sur dos EEUU de finais do s. XIX, hai  un libro escrito en primeira persoa,  expresivo e natural, un libro sen pretensións didácticas e máis profundo do que parece; falo de As aventuras de Tom Sawyer (1876) de Mark Twain e para coñecer o entorno social da época nada mellor que As aventuras de Huckleberry Finn (1884) do  mesmo autor. Hai unha versión en galego de Tom Sawyer, en Xerais, en tradución de Xosé Ramón Díaz Fontao, do ano 1995, que foi reeditada (non sei se actualizada) no 2004.

 Se o voso interese vai pola vía da natureza, nos vos perdades “Mi familia y otros animales” de Gerald Darrell, el era un naturalista e conta a súa experiencia de neno curioso, atraído pola natureza, en primeira persoa con gracia e sen concensións. Un libro para aprender rindo. As súas continuacións “Bichos y demás parientes” y “El jardín de los dioses” están ben, moi ben; pero non teñen a frescura do primeiro. Do mesmo autor e para ler con (acompañando) alumnado xa maior é unha obra imprescindible “El pájaro Burlón”.

Non coñezo traducción ao galego de ningún deles.

Sen sair de Galicia non deberíamos esquecer os libros de  Marilar Aleixandre na súa doble vertente de bióloga e escritora, que enganchan aos rapaces cunha redación directa, moi en sintonía coa fala dos adolescentes, sen edulcorantes: A formiga coxa, 1989, Edicións Xerais, A expedición do Pacífico. Vigo, Xerais 1994, O rescate do peneireiro, Xerais 1990,Robinson contado polas alimarias, 2011, Oxford.

 E que dicir de Agustín Fernández Paz? A el témolo presente, pero ao mellor non lembramos algunha das súas obras especialmente comprometidas coa defensa do medio como: .As flores radiactivas, 1990, Xerais ou  As fadas verdes, 1999, Edicións S. M.

LOITO, MÁGOA